Melancholie

 Categorie: Gedachten

Kwetsbaar. Ik denk dat ik woorden ga schrijven die me kwetsbaar maken. Maar dat is een mooi ding. Dat je je open durft te stellen, je gedachten durft bloot te leggen. Vaak leveren dat de mooiste gesprekken op.
Hoewel Blue Monday al voorbij is en ik me eigenlijk prima voelde op deze dag, merk ik dat ik in de winter, wanneer we wat meer naar binnen trekken (misschien zowel letterlijk als figuurlijk) mijn gedachten laat afdwalen. Een voor een pakken mijn denkbeeldige handen een herinnering, draai ik deze herinnering rond en bekijk ik het van alle kanten. En vaak tovert dat een glimlach om mijn mond. Maar tegelijkertijd glipt de herinnering me soms uit dezelfde denkbeeldige handen. Ze vallen domweg in het luchtledige. Want hoe echt een herinnering ook is, het is ook slechts maar een herinnering. Mijn hoofd, mijn hart, dat is een ander verhaal. Een gevoel dat bij de herinnering werd opgeroepen, kan wel een dag of langer bij me blijven. Soms gaat dat gevoel gepaard met melancholie. En dat heb ik de laatste tijd dus best vaak. Toevallig reisde ik dit weekend met zoonlief in de trein naar Amsterdam (nog meer voer voor mooie herinneringen) en las ik in een magazine een artikel over deze emotie. De schrijver vroeg zich af of melancholie niet gewoon een heel mooi gevoel is. En daar ben ik het wel mee eens. Je kunt je er in wentelen. Het is een soort zoet verdriet, een verlangen naar een tijd waarin je je heel fijn voelde. Een heimwee-achtig gevoel. Maar er is misschien ook het gevaar dat je erin blijft hangen, het “vroeger was alles beter” gevoel.

Ik zocht nog even verder en Wikipedia omschrijft het als volgt: “Melancholie of weemoed is een gemoedstoestand die neigt naar depressie en zich kenmerkt door een verdrietige kijk op het verleden of een onvervuld verlangen”.
Dat klinkt wel erg heftig en verdrietig en de omschrijving past daarom niet bij wat ik voel.

Dit is voor mij melancholie:

Het is als fietsen in de zomeravondzon op zondagavond
als dat ene gevoelige liedje dat maar blijft spelen in je hoofd
Als een verlangen naar een herinnering die je eigenlijk niet hebt
Het is dat gevoel dat je ineens bekruipt
maar dat weer weg waait voor je het kunt benoemen
Het is als verdrietig genieten
van herinneringen aan dat wat anders is dan nu

En dat ik dat allemaal mag voelen, maakt me een rijk mens.

Recente berichten
0